Chris

Τον γνώρισα τον Οκτώβρη του 2008 στο Shark. Μέρες ακούγαμε την Καλυψώ να επαναλαμβάνει σα βελόνα κολλημένη στο pick up, «σας πειράζει να’ρθει και ο φίλος μου ο Chris;», μέρες απαντούσαμε, σα χορωδία βυζαντινής μουσικής, εμείς «όοοοχι Καλυψώ, δε μας πειράζει». Αλλά Χρήστο ακούγαμε και Χρήστο δε βλέπαμε. Βλέπετε είναι πολυάσχολος και κοινωνικός, πολύ κοινωνικός. Κατά τα λεγόμενα της Καλυψούς, δεν υπάρχει δεύτερος!
Ώσπου εδέησε να εμφανιστεί. Έκανε την πρεμιέρα του, Πέμπτη ήτανε θαρρώ, και εισχώρησε στο κλουβί με τις τρελές....μέεεγα λάθος, νομίζω, αλλά δε βαριέσαι, σ’αυτήν τη ζωή ο καθείς πορεύεται κατά βούλησιν..
Εκείνο λοιπόν το βράδυ, στην τελετή υποδοχής του Χρήστου, ως τέταρτο μέλος στην παρέα, εκείνος φορούσε ένα ριγέ σιελ λευκό πουκαμισάκι, η Μαριάνθη ήταν σε φάση sic rock κι εγώ το έπαιζα συμφιλιωμένη με την ηλικία μου, φόρεμα πασπαρτού αναλόγως των κουμπιών που ανοίγεις, πιάνει από εκκλησία μέχρι θερινό Αzzuro. Η κολλητή του κολλητού απουσίαζε.
Θες να ήταν οι μπίρες, θες να ήτανε η οικειότητα ότι κολλητός φίλος της κολλητής σου δεν μπορεί να’ναι σκάρτο πράγμα, τα πράγματα πήρανε το δρόμο τους και κολλήσαμε κι εμείς. Μήνες μετά ο Χρήστος συνεχίζει να λέει θεϊκές ατάκες, όπως χτες βράδυ, και να μας πετάει στο καναβάτσο. Από αλλού το περιμένεις, από αλλού σου έρχεται. Μήνες πριν, πάλι στο Shark, μας άφησε με το σαγόνι κρεμασμένο, καθόμασταν σ’έναν καναπέ, τα κουρασμένα νιάτα, ε λοιπόν δεν άφησε άνθρωπο από τους διπλανούς καναπέδες που να μην τους μιλήσει!!! Είναι να μη σ’ακουμπήσει, να μη σε κοιτάξει, σε dt πιάνει κουβέντα κι άλλος αισθάνεται ότι τον ξέρει χρόνια, ανοίγεται σαν τριαντάφυλλο!
Τι τους λέει, ρε παιδί μου, και λύνονται όλοι στα γέλια, δεν ξέρω...γελάει κι αυτός μ’ένα γέλιο trademark! Αμ τότε στον Ερωτικό, δίπλα μας, παρέα που μας έκανε να νιώθουμε 18άρηδες. Που τον χάνεις, που τον βρίσκεις το δικό σου...τους γνώρισεεεε. Γελάκια, σχολιάκια, τσουγκρίσματα ποτηριών, αφιερώσεις, στο τέλος όταν αποχωρούσανε, φιλιά, αγκαλιές, κοντέψανε να μας πάρουν τα δάκρυα από τη συγκίνηση.
Αύριο που είναι αργία, θα ψάξω να βρω τα τοπικά κανάλια της βορείου Ελλάδος. Υπάρχει λόγος. Όπως λόγος υπάρχει που το τρίο στούτζες θα συμμετάσχει και στο μαραθώνιο της 12ης Απρίλη. Τώρα πια δεν τον βλέπουμε συχνά, γιατί υπάρχει λόγος σοβαρός και ιερός, γιατί όπως υποστηρίζω με πάθος, οι φίλοι είναι για να κατανοούν, να στηρίζουν διακριτικά, να υποχωρούν στο background, να χαίρονται με τη χαρά σου, και ο Χρήστος είναι χαρούμενος, καμιά φορά μπερδεμένος, αλλά θα βρει την άκρη και τις ισορροπίες. Γιατί το παν σ’αυτήν τη ζωή είναι οι ισορροπίες, 33 χρόνια μετά και έχοντας πανηγυρικά αποτύχει να τις βρω, ακόμη, τις επιθυμώ διακαώς για τον Χρήστο, την Καλυψώ, για όλους μας...