Eua

Την λένε Εύα. Την ξέρω από το 2002, από τη στιγμή που υπάρχει. Μάης ήτανε, αρχές. Αν θυμάμαι καλά...Σάββατο, πρωί. Έπινα τον καφέ μου απολαμβάνοντας τη θάλασσα. Χτύπησε το τηλέφωνο. Μόλις είχε αφιχθεί! Ανυπόμονη, όπως κι εγώ. Μου το είπε ο μπαμπάς της. Χάρηκα, γιατί ήρθε εύκολα σ’αυτόν τον κόσμο, ανυπομονούσε, είμαι σίγουρη!
Την κράτησα στα χέρια μου, βδομάδες αργότερα....αγνοώντας, το ίδιο κι αυτή. Στα χέρια μου είχα ζωγραφισμένο κάτι. Γελούσα. Το σπίτι των παιδιών, το πρώτο, κι εκείνη εκεί, μια σταλιά, να αγνοεί...
Φόρεμα λευκό, εκείνη μωρό, πολύ μωρό, η μαμά της και η θεία της. Δεν ήρθε καμιά μαζί μου. Συμβολικό; Φωτογραφία στο δωμάτιο, στο κρεβάτι του Τάσου, και όλοι να αγνοούν. Χαμογελάμε. Φωτογραφία στο δωμάτιο, στο κρεβάτι του Τάσου, χρόνια πριν, πολλά...η ταπετσαρία με ζωάκια, καταπληκτική, σε κάποια γενέθλια μου, και όλοι να αγνοούν.
Φωτογραφία στο μπαλκόνι της μαμάς μου, εκείνη θα ήταν τριών, χαμογελάμε, την έχω στο ψυγείο μου, πάντα να αγνοούμε...πάντα...
Στεναχωρημένη πολύ, πάρα πολύ, δε θυμάμαι το λόγο...θυμάμαι να μη θέλω να ξεκολλήσω από δίπλα της. Να με βάζει να λέω τα λόγια, που εκείνη ήθελε να πω, και να εκνευρίζεται που έπαιρνα πρωτοβουλία και τα άλλαζα.
Χαλκιδική, να τρέχει σε μια κατηφόρα, πολύ γνώριμη για μένα και να την παίρνω αγκαλιά. Χαλκιδική, ζωγραφιές με παραγγελιές, «να φοράει μαγιώ, η κούκλα, και να έχει όλη την πλάτη έξω, ναι έτσι!» Χαλκιδική, να κάνει πασαρέλα πάνω κάτω, εκεί που δεν ήρθε να με δει.
Παραλία, να πιάνω μπάλα του μπάσκετ μετά από άπειρα χρόνια, για χατίρι της και να γελάω, εν πλήρη γνώση αυτήν τη φορά. Να ξανανιώνω επειδή είναι εκείνη παιδί, και εκείνη να αγνοεί...Να πηγαίνω όμιλο και να είναι η πιο όμορφη φορά και εκείνη να αγνοεί! Τρώει τα κουλουράκια της, ούτε καν προσέχει το ηλιοβασίλεμα. Ο διπλός καπουτσίνο μου δεν την ενδιαφέρει καθόλου. Αγνοεί ότι κάθεται σε μια Adirondack, αγνοεί πόσο αγαπάω αυτήν την πολυθρόνα, αγνοεί πόσο ήθελα να βάλω τέτοιες στον κήπο μου, αγνοεί ότι θα αναρτήσω τη φωτογραφία μας στο FB, αγνοεί πόσο καλό μου κάνει. Αγνοεί ότι είναι αυτή, η παιδικότητά της που την ηρεμεί, αυτή και ο θείος της που βρίσκεται σε άλλη ήπειρο, την κρατάνε ήρεμη ξημερώματα στο Fix, αγνοεί ότι για πρώτη φορά η θεία της, περασμένα τα 33, εκείνην σκέφτεται και χαμογελάει, κι ας μην έχει τίποτα απτό, έχει την εικόνα τη δική της, να κοιμάται σ’ένα κρεβάτι σιδερένιο, λευκό, πλημμυρισμένο στα ροζ, αγνοεί πως μετράει τις ώρες να την πάρει αγκαλιά, να την πειράξει, να κλέψει από την ανεμελιά της...
Αχ βρε Εύα...αγνοείς πως θα έρθει η μέρα που θα βγούμε φωτογραφία, θα φοράς φόρεμα λευκό και θα λάμπεις και θα είναι μια από τις πιο ευτυχισμένες μας μέρες... να το αγνοείς!