E as Emil

Πρέπει να τον γνώρισα το 92 ή το 93, δε θυμάμαι ακριβώς. Ήταν κολλητός κολλητού μου φίλου. Έγινε και δικός μου. Όταν τον σκέφτομαι, πάντα μου έρχονται στιγμές, απότομες, κάθετες, δυνατές, θυμάμαι και κάποιες ανέμελες όπως το να βάζουμε τις Πρωτοχρονιές στο Alcohol στη Σοφούλη ή να πίνουμε Σαββατιάτικους καφέδες σ’ένα μαγαζί στην Κρήνη. Παλιά.
Βραδινά, παγωμένα, άνευ προορισμού, λεπτά που μετράνε το χρόνο, κολλημένα στην άσφαλτο, τα αφήσαμε να κυλήσουν πολλά...μουσική στη διαπασόν. Όταν το πάρκαρε, είχε παρκάρει μαζί και την εφηβεία του. Εκείνος αντάλλαξε την εφηβεία του, κι εγώ λίγο αργότερα τον αντάλλαξα για ένα πουκάμισο.
Τι έγινε, πώς χαθήκαμε, δεν καταλάβαμε ποτέ, δε μαλώσαμε ποτέ, απλά χαθήκαμε...αυτή η καθημερινότητα... σε καταπίνει. Σήμερα θα τον πάρω τηλέφωνο, μα να ΣΗΜΕΡΑ θα τον πάρω τηλέφωνο, σήμερα το σήμερα φτάσαμε στο 2009! Με βρήκε από το Facebook και μου έστειλε μήνυμα με το τηλέφωνό του.
Την προηγούμενη Παρασκευή, κατά τις 8 και μισή, στην οθόνη του κινητού μου έγραφε Emil, του απάντησα λες και μόλις να το είχαμε κλείσει, σαν απλά να είχε χαθεί το σήμα, και τώρα συνεχίζαμε. Σε μισή ώρα θα είμαι στον Όμιλο, του είπα. Θα έρθω να σε βρω, μου απάντησε! Χοροπηδούσα μέσα στην ντουλάπα.
Βράδυ στον Όμιλο, ένα φεγγάρι ολόγιομο, εμείς στις πολυθρόνες, εκείνος πού?
Εκείνος στο μπαρ μπροστά στη θάλασσα, εμείς πού?
Πώς μπορεί να αγκαλιάζεις φίλο καρδιακό, να ‘χεις να τον δεις 13 χρόνια και να είναι σα να μην πέρασε μια μέρα?? Μπορείς! Και το έζησα! Ωραίο πράγμα να μεγαλώνεις! 33 Φλεβάρηδες μετά, δεν το ανταλλάσσω με τίποτα! Γιατί? Γιατί οι φίλοι γίνονται φίλοι χρόνων. Γιατί? Γιατί μέσα σε ελάχιστο χρόνο ξέρεις πού πρέπει να σταθείς και ποιο χεράκι να κρατήσεις και θα περιμένεις υπομονετικά. Γιατί? Γιατί νέες ζωές, παιδιά αλλοτινών παιδιών μπαίνουν στη ζωή σου. Γιατί? Γιατί έχεις κάνει λάθη. Γιατί? Γιατί μεγαλώνοντας μαλακώνεις. Γιατί? Γιατί μαθαίνεις να αποδέχεσαι ότι δεν είσαι ήρωας κόμικ, αλλά θνητός, πολύ θνητός κι ότι η ζωή θα κάνει τα δικά της, δεν πα να χτυπιέσαι σαν το χταπόδι! Ωραίο πράγμα να μεγαλώνεις. Σαν το Lagavulin το 16αρι.
Πίσω στον Όμιλο. Χαρά, χαρά, χαρά, χαρά και συγκίνηση. Χαρά να ανταμώνεις 13 χρόνια μετά, συγκίνηση για την ασφάλεια. Κενό? Μηδέν! Να καλύψεις τα 13? Δε χρειάζεται. Η φιλία έχει ένα απίστευτο προτέρημα, όταν είναι Φ κεφαλαίο, ξέρει να κάνει τα καλύτερα resume’ ever! Δε χρειάζεται να το διαβάσεις ολόκληρο το βιβλίο, ένα ξεφύλλισμα αρκεί, τα’χεις πιάσει όλα!
Το πουκάμισο αποδείχτηκε πανηγυρικά αδειανό! Δεν πειράζει! Το αντάλλαξα με την ωριμότητα των 33 Μάρτηδων! Το αντάλλαξα με τα πνευμόνια καρδιακού φίλου. Ο Αιμίλιος είναι μια άνοιξη από μόνος του! Με πήρε τηλέφωνο, τη στιγμή που έπρεπε να με πάρει τηλέφωνο, ούτε πιο πριν, ούτε λεπτό αργότερα. Ακριβώς τη στιγμή που έβλεπα τοίχο. Η ζωή είναι ωραία, 33 Φλεβάρηδες μετά, ακόμη μου επιστρέφει τους φίλους μου, τους ανθρώπους που μοιράζονται την καθημερινότητά μου, τους ανθρώπους που χαίρονται να με κοιτούν στα μάτια, τους ανθρώπους που κι ας άργησα να σηκώσω το τηλέφωνο 13 ολόκληρα χρόνια, θα μου πουν..., «σα να μην πέρασε μια μέρα!» και θα μου πετάξουν σβουριχτό φιλί στο μάγουλο ξανά και ξανά και ξανά! Έτσι απλά επειδή χαίρονται να με συναντούν, έτσι απλά γιατί η χαρά δε χωράει καμιά φορά σε λόγια, αλλά σε σβουριχτά φιλιά στα μάγουλα!
Καλώς σε βρήκα Εμίλ! Η Μελίνα είναι πολύ τυχερή να σε απολαμβάνει, όπως εξάλλου κι εσύ εκείνη!