Δεν μπορώ να πω πότε τη γνώρισα γιατί είναι προσωπικό δεδομένο κι εγώ τέτοια δε δίνω, προσωπικά δεδομένα! Πάμε πάλι!
Ήταν αεικίνητη, ακούραστη, ακάτσωτη, σωστό εκκρεμές του Φουκώ, προγραμματισμένη! Πολλά χρόνια μετά, το ίδιο στιλάκι, εκείνη να τη χαρακτηρίζουν όλα τα α, όχι τα στερητικά, αλλά τα άπιαστα, τα απίστευτα, τα αξιοθαύμαστα. Ένα χάος γύρω της, βλέπω εγώ, το σπίτι μέσα στο λιβάδι αντικρίζει, αυτή! Ξεκούρδιστα όργανα βλέπω εγώ, μια χαρά τα κουρδίζει εκείνη. Κάτι θα πει στη μία, κάπως αλλιώς θα μιλήσει στην άλλη, ένα κινητό θα χτυπάει στο γυάλινο τραπέζι, ένα άλλο θα χτυπάει στην τσέπη την άσπρη, να συνεχίσει τα χάπια η μία, να στείλει τη μαμά της η άλλη...μουσικός χαμός για μένα, Στοστακόβιτς ένα πράγμα. Εκείνη πάλι, μάλλον το ακούει προς chill out.
Δε βλεπόμαστε συχνά. Δεν έχει καμιά σημασία! Απολαμβάνω να με γνωρίζει να αλλάζω στην πορεία των χρόνων. Στην πορεία των χρόνων, εκείνη σταθερή αξία, μόνο κούρεμα άλλαξε, μία, δύο, τρεις φορές, τελικά αποφάσισε ότι τη βολεύει ένα συγκεκριμένο, το πρώτο. Στην πορεία των χρόνων, μου κάνει πάντα μια συγκεκριμένη ερώτηση, συνήθως την κάνει στο γυάλινο τραπέζι, πάντα απαντούσα με τον ίδιο τρόπο, πάντα καπνίζει, φέτος μετά τον Ιούνη όχι. Πάντα τα τηλέφωνα χτυπάνε, πάντα ψοφάω να μιλάω μαζί της, πάντα μου τις γράφει σε χαρτιά συνταγογράφησης, όχι τις συνταγές, αλλά τις κινήσεις, τις συμβουλές, το πόσες πόρτες πρέπει να αλλάξει!
Οι φωτογραφίες του υπερήχου είναι συρραμμένες με μπεζ κίτρινο χαρτί που γράφει τις ώρες που δέχεται, κι από κάτω ακριβώς αριθμημένες και κυκλωμένες οι συμβουλές της χρονιάς!
Πάντα ο χρόνος είναι μετρημένος, πάντα είναι κινηματογραφικός. Γυρνάμε μια σκηνή και cut! Είμαι ήδη στο δρόμο, κατηφορίζω, συνήθως είναι Μάης, συνήθως είναι μεσημέρι, συνήθως η θάλασσα στο βάθος στραφταλίζει, συνήθως...πάντα χαμογελάω. Δεν ξέρω τι φταίει, αν είναι αυτό το περιορισμένο που βοηθάει την κατάσταση. Εμένα πάντως μάλλον με βοηθάει, αυτό το να φαντάζομαι μια κλεψύδρα να αναποδογυρίζει, την άμμο να τρέχει κι εγώ να της αραδιάζω τη σοδειά συμπερασμάτων της συγκεκριμένης χρονιάς. Εκείνη μου απαντάει κοφτά και με ατάκες. Οι ατάκες ξεκινάνε με μια συγκεκριμένη πρόταση. Κάθε χρονιά κι ατάκα, σοφία συμπιεσμένη, σαν τις μερίδες του Nespresso, παρ'την για να στανιάρεις! Μέσα σε χρόνο dt, κάτω από ασφυκτική πίεση, μ’ έναν χώρο υποδοχής φουλ, συχνά άυπνη λόγω επαγγέλματος, εκείνη θα ακούσει και θα αποφανθεί και θα χτυπήσει διάνα.
Φέτος δε, έγραψε!!! Κατέβηκε από την κλινική, είχε κάποια έκτακτα ραντεβού, μ’έβαλε τελευταία, μου έκανε ελληνικό καφέ, μου το βαλε και σε πιατάκι η αθεόφοβη, στο ένα και μοναδικό! την πειράζω. Εγώ πιατάκι δε χρειάζομαι, εκείνη χρειάζομαι. Είχε όλη την καλή διάθεση να μου κάνει ιατρικό σεμινάριο πάνω στον υπέρηχο μου. Την κοίταξα στα μάτια και της το έκοψα κατευθείαν. Ρε, της λέω, ασ’ τα κλινικά για μια φορά και πιάσε τα συναισθηματικά. Οκ, μου λέει, έπεσε! πάμε στο άλλο δωμάτιο, το γυάλινο. Της τα ‘πα, μου τα ‘πε. Μπήκαμε στο ασανσέρ. Βγάλε, μου λέει να δω και τα αποτελέσματα. Τα είδε. Φτάσαμε ισόγειο. Φιλί στον αέρα γιατί δεν προλαβαίνει, πίσω στην κλινική! Θέλει να με πάρει και κάπου που παίζουν ωραίες μουσικές και τραγουδάνε. Την κοιτάω δύσπιστα, είσαι σίγουρη? της λέω.
Πέμπτες, Παρασκευές, μου λέει.
Σου κάνει? με ρωτάει.
Μου κάνει!, της απαντάω.
Και που είσαι, μου λέει, όπως είπαμε, ε!
Όπως είπαμε, Σταμάτια, όπως είπαμε! 33 Φλεβάρηδες μετά, είναι ακριβώς όπως τα είπαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου