Ti wra ftaneis?

Τα γνώρισε πριν πολλά, πάρα πολλά χρόνια! Σημασία, για εκείνην, άρχισαν να αποκτούν το Δεκέμβρη του 1994. Δε θυμάται λεπτομέρειες συγκεκριμένες. Πάνω σε εκείνες, σε εκείνες τις λεπτομέρειες προστέθηκαν και άλλες λεπτομέρειες...πολλά χτυποκάρδια, πολλές φωτογραφίες και πάμπολλες αγκαλιές.
Υπάρχουν αγκαλιές που δεν περιγράφονται, μα δεν περιγράφονται με τίποτα...Υπάρχουν αγκαλιές που σβήνουν την ταλαιπωρία των 13 ωρών πτήση, υπάρχουν αγκαλιές που σβήνουν το χτυποκάρδι στην ουρά της αναμονής, που κάνουν την ανεβασμένη στο εκατό πίεση της, τα κατακόκκινα μαγουλάκια της, αυτά της σύγχυσης, του να περνάν ξανά και ξανά τη βαλίτσα από έλεγχο, ναι, υπάρχουν λοιπόν αγκαλιές, που κάνουν τα πάντα, μα τα πάντα, όλα τα κακά του κόσμου να περνάνε στιγμιαία!
Στιγμές μαγικές, ανεπανάληπτες, στιγμές που σπρώχνεις, να, λίγο παρακεί, σπρώχνεις λίγο παρακεί με το πόδι το καρότσι, το τίγκα ή όχι τόσο τίγκα σε βαλίτσες και χύνεσαι, κυριολεκτικά χύνεσαι στην αγκαλιά του άλλου, της άλλης, χύνεσαι στην αγκαλιά..εκεί σε μια αίθουσα υποδοχής, εκεί σε κάποιο αεροδρόμιο.
Εκεί, σε αίθουσα αναμονής, περιμένοντας, δε σας κρύβει...ότι έχει αναλυθεί σε κλάματα, όχι για τα δικά της...Τα δικά της τα δάκρυα χύνονται εδώ και 16 χρόνια πια, σε αίθουσες αναχωρήσεων, αλλά αυτό είναι όντως προσωπικό δεδομένο, και όντως θα επιτρέψετε να της ανήκει αποκλειστικά.
Εκεί σε αίθουσα αναμονής, λοιπόν, έχει βάλει τα κλάματα, γιατί πια ξέρει, ξέρει στο πετσί της, το ξέρει, να διαβάζει ιστορίες που ξετυλίγονται σε δευτερόλεπτα, εκεί μπροστά στα μάτια της. Συνήθως είναι καλοκαίρι, συνήθως είναι γιοι και κόρες που λείπουν, που ζουν από επιλογή ή όχι από επιλογή στα εξωτερικά και γυρνάν στο σπίτι το πατρικό, στο σπίτι των in law, για διακοπές. Kαλοκαιρινές διακοπές και να θυμίζουν δεν ξέρω γιατί..πάντα, Ζαχαρία Παπαντωνίου, πάντα αυτόν σκέφτεται..κάτι τέτοιες στιγμές...ξέρω...ξέμπαρκο ακούγεται και ξέμπαρκο το αφήνει.
Υπάρχουν στιγμές λοιπόν, εκεί σε αίθουσες αναμονής αεροδρομίων που το αφήνει το βλέμμα, να αγγίζει έναν έναν αυτούς που αναμένουν αυτούς τους "άλλους", αυτούς, τους δικούς τους λατρεμένους «άλλους», που ακόμη τσουλάνε καρότσια πίσω από τις γυάλινες αυτόματες πόρτες.
Αφημένο το βλέμμα, στους "της υποδοχής"...σε στιγμές που η ευτυχία έχει ήδη αρχίσει, που έχει ήδη εισχωρήσει στη μέρα τους...
Τους φαντάζεται, τους "της υποδοχής", να ξυπνούν και να χαμογελούν πριν καν πατήσουν το πόδι στο παρκέ της κρεβατοκάμαρας, πριν καν βάλλουν τον καφέ να στραγγίζει στην καφετιέρα, πριν καν ανοίξουν μηχανικά το χαζοκούτι, πριν, πριν καν θυμηθούν το όνομά τους, τους φαντάζεται, ακόμη με μισόκλειστα μάτια να χαμογελούν πριν καν η μέρα ξεκινήσει...μπορεί να χαμογελούν κι από χτες, με χαμόγελο θα κοιμηθήκανε, είναι σχεδόν σίγουρη..γιατί... αύριο, ναι αύριο είναι η μέρα που κάποιος, δικός τους λατρεμένος, φτάνει!
Αμ οι άλλοι! οι "από μέσα"..αυτοί, που ίσως ξυπνήσανε χαράματα αξημέρωτα, που αδειάσανε ψυγεία, που πετάξανε φαγητά μαγειρεμένα, βουτηγμένους στις τύψεις τους - φαντάζεται, που κλείσανε νερά, που κλειδώσανε και διπλοκλειδώσανε, που τσεκάραν ξανά και ξανά αν τα πήρανε όλα και πάλι κάτι ξεχάσανε, που ίσως συγχυστήκανε με τη θέση που τους δώσανε..που διάδρομο ονειρευόντουσαν και παράθυρο λάβανε...που κανέναν χαριτωμένο γιάπη δίπλα τους ονειρευόντουσαν, και μωρό κλαψιάρικο παρέλαβαν..που κανά βιβλίο θέλανε να απολαύσουνε και τελικά μόνο φτηνιάρικα κρασιά απήλαυσαν...
Τους βλέπει, τους φαντάζεται, τους "από μέσα", να το τσουλάνε το καρότσι με αδημονία προς την έξοδο, η καρδιά να χτυπάει ταμπούρλο, τα μάτια να λάμπουνε, τα χέρια να ανοίγουνε και να χάνονται, να χάνονται σε αγκαλιές των δικών τους λατρεμένων, να χάνονται και να τα ξεχνάνε όλα. Όλα, όλα τα άσχημα, τις υπερωρίες, τα σφουγγαρίσματα, τα χωσίματα, τα δάνεια, τα γκρι, τις βροχές, τα, τα, τα...όλα τα άσχημα ανήκουν στο πριν και στο μετά, ανήκουν στη ζωή, αλλά σίγουρα όχι στις αίθουσες υποδοχής των αεροδρομίων.
33 + 1 Φλεβάρηδες μετά, είναι πανηγυρικά πεπεισμένη ότι οι αίθουσες αναμονής των αεροδρομίων είναι καλύτερες και από τις αίθουσες αναμονής των τοκετών! Γιατί? Επειδή στα αεροδρόμια πας να συναντήσεις εκείνους που ήδη κάνουν τη ζωή σου να λάμπει! Γιατί? Γιατί στα αεροδρόμια, είσαι σίγουρα ο – η .... «λατρεμένος» κάποιου!
Γιατί? Γιατί πρέπει να σκουντίσεις μια Alfa spider, γιατί η Σόνια είναι μόλις έγκυος, γιατί η Αννούλα έχει αφιχθεί στο Βερολίνο!

Dedicated to my brother, who just landed at the very end of the world, and who gives meaning to the arrival halls all over the world, of my personal world.