Δευτέρα σήμερα, να βάλλει κάποια πράγματα στη θέση τους.
Το να λες σε κάποιον κάποια ότι σου φτιάχνει τη μέρα, γιατί ακριβώς είναι κακό? Και γιατί πρέπει να το κρατάμε μυστικό? Παίζουμε πόκερ και δεν το ξέρα?
Μα γιατί...γιατί τον – την «ανεβάζεις» και μια χαρά ευχαριστημένο τον την έχεις! Να ζει στην κοσμάρα του!
Τι λέτε ρε παιδιά? Κι ας ζει στην κοσμάρα του...αν αυτό του - της φτάνει...με γεια του με χαρά του. Αν σας φτάνει και σας ανεβάζει να σας θέλουν έτσι απλά, χωρίς εσείς να κάνετε τίποτε, με γεια σας και χαρά σας!
Σιγά και μη σταματήσω για αυτόν το λόγο να εκφράζω τα συναισθήματά μου! Τα συναισθήματα, αγάπες...είναι για να τα εκφράζετε και πιστέψτε με μια φορά στη ζωή σας, που κυλά μέρα τη μέρα, ότι δε στερεύουν από εσάς, δε σας κάνουν αδύναμους, αλλά πιο αυτάρκεις.
Εκείνης προσωπικά, της φτιάχνουν τη διάθεση, και τα προσφέρει τα δικά της συναισθήματα, περασμένους τους 34 Φλεβάρηδες στο πιάτο. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να παίζει πόκερ και με αυτά. Η ζωή είναι για να τη ζεις, όχι να την αναλύεις και να την καταχωνιάζεις. Αυτά που σου χαρίζονται, τα χρησιμοποιείς?, εκεί είναι το θέμα. Μόνο εκεί. Τι κι αν ξέρει τα συναισθήματά μου, κανέναν δε βλάφτει, κανέναν δεν ωφελεί, κανέναν δε μειώνει και κανέναν δεν «ανεβάζει».
Συναισθήματα που δεν χρησιμοποιούνται, που δεν εισπράττονται, απλά αφήνουν χαμένους αμφότερους, τον έναν τον καθιστούν άτυχο - άτυχη? Και τον άλλο το ίδιο ακριβώς!
Τέτοιες σκέψεις κάνει, έχοντας πίσω της ένα από τα πιο γεμάτα συναισθηματικά, συγκινητικά Σαββατοκύριακά της. Στην πόλη της μαζεμένοι μερικοί από τους πιο στενούς φίλους, να ετοιμάζονται να γυρίσουν στις βάσεις τις επαγγελματικές. Αγκαλιές και καφέδες και ώρες μετρημένες να ξέρεις ότι θα τελειώσουν, και τα χαμόγελα ατελείωτα. Συναισθήματα χαρισμένα απλόχερα πάνω σε μπάρες και σε τραπέζια στον δρόμο και στο «λοκάλ» και γέλια δυνατά.
Σιγά μη φοβηθεί να δείχνει τα συναισθήματά της. Τα εισπράττεις? Εκεί είναι η διαφορά. Και είναι μεγάλη. Αφήνετε τους άλλους να γίνουν φίλοι σας? Τους αφήνετε να σας χαρίσουν συναισθήματα, ιδέες, άυλα δώρα? Τότε τα ξαναλέμε!
Εκείνης, περασμένους τους 34 Φλεβάρηδες, συναισθήματα απλόχερα της χαρίστηκαν, συναισθήματα πολλών ειδών, και δεν τα αλλάζει με τίποτα. Συναισθήματα, πήρε, άφησε, έδωσε, έχασε, ποτέ όμως δεν έθαψε.
Αυτό! Σαν πρώτο γράμμα στον ανιψιό της. Από μια θεία ερασιτέχνιδα των συναισθημάτων, μια θεία άτεκνη, χωρισμένη, ανάποδη, αεικίνητη, πολλά ά στερητικά...αλλά ποτέ χαμένη συναισθηματικά, όσον αφορά τα δικά της. Χαμένη συναισθηματικά μόνο από τους ανθρώπους που για διάφορους λόγους, εκείνη δεν άφησε να μπουν στη ζωής της.
Και να σου πει κι ένα μυστικό Βασίλη μου? Ποτέ δεν το έκανε ελαφρά τη καρδία. Ποτέ.
Συμβαίνει Βασίλη μου, συμβαίνει κι αυτό, τα συναισθήματα να είναι μονόδρομα. Ε και? Όλα είναι δρόμος! Καλύτερα να τον περπατάς το δρόμο, παρά να ακούς τους άλλους για τα ταξίδια τους!
Όλα είναι δρόμος Μπίλλυ, και εύχομαι να είναι μακρύς, να έχει πολλά σταυροδρόμια, ανηφόρες και κατηφόρες και θέες απογειωτικές, αξέχαστες! Να έχει αδιέξοδα και πισωγυρίσματα, και επισκέψεις σε μέρη γνωστά και τόσο καινούρια, γιατί τα μέρη μένουν ίδια, εμείς αλλάζουμε στο χρόνο, ή τουλάχιστον...μακάρι να αλλάζουμε!
Να μεγαλώνεις όμορφα, να τολμάς, να χαρίζεις το χρόνο σου στους ανθρώπους, απλόχερα! Αυτό σου εύχομαι για το πρώτο γενέθλιο, να είσαι γενναιόδωρος με τους ανθρώπους, δεν ξέρεις πόσα δώρα θα σου επιστρέψουν!
Αλλά αυτό θα είναι το επόμενο κείμενο της θείας σου, τα πασχαλιάτικα δώρα, ένας κυκεώνας από πασχαλιάτικα δώρα φίλων. Εκείνη, σε αντάλλαγμα...νομίζω τους πρόσφερε στιγμές απείρου γέλιου, μέσα στην εβδομάδα των Παθών!
Α και που σαι? Μπίλλυ? Να θυμάσαι να αυτοσαρκάζεσαι, σιγά και μη στερέψεις από συναισθήματα! Αααα και να στρίβεις σε κάθε στενό, να σταματάς όπου το λέει η ψυχούλα σου, να σταματάς, κι ας κάνεις το scenic route της California...σε ν ώρες! Τα ταξίδια δε «γράφονται» αλλιώς!
Dedicated to Billy for his first birthday & to my brother for our first road trip to California back in 1996.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου