Άτιτλο, λόγω...παράδοξου.Ή Ευπώ -λυπώ, στο καπλάνι της βιτρίνας

Σήμερα λέει να σας μιλήσει για "τέλη"...στον ενικό...το "τέλος".
Στο μυαλό της στριφογυρίζουν κάτι "τέλη εποχής" άκρως αισιόδοξα.
Κι επειδή ώρες ώρες δεν έχει ταίρι στην τρέλλα, εκείνη, από το πρωί το αποφάσισε, το τέλος εκείνη θα στο χρωματίσει ροζ!

Βασικά...αρχίσανε οι αποχαιρετισμοί, αν θέλουμε να το πάμε δια της ειλικρίνειας.
Δε μου λες...πόσες ώρες, πόσες ώρες σου αρκούν, εσένα, ναι εσένα φίλε αναγνώστη, πόσες με τους πιο σημαντικούς?
εκεινής,.... ποτέ δεν της αρκούσαν οι ώρες. ποτέ.

Αλλά πάλι, αν θες να είμαστε ειλικρινείς, μουρμουράει...ένα "τέλος" είναι αυτό που κάνει το πριν, κάτι, κάτι εξαιρετικό. ένα τέλος είναι ικανό, ανάμεσα στους κόμπους και στα στεγνωμένα ή όχι μάτια, στις αγκαλιές και στα φιλιά και κυρίως, κυρίως στα πειράγματα, να ξεφουρνίζει και τα πρώτα επόμενα χαμόγελα!

Μη μου πεις!!!ότι δεν έχεις περπατήσει με την πλάτη γυρισμένη στον άλλο, η απόσταση να μεγαλώνει, τα μάτια να πέφτουν αδιάφορα στην καθημερινότητα, η ψυχή χαμένη, και όμως το χαμόγελο, δειλά να επιστρέφει! Μαγικό!
Ναι, ναι, μόνο το τέλος μπορεί, φίλε αναγνώστη, να σου ζυγίσει, να σου "αποτιμήσει" το αν άξιζε, αν άξιζαν οι διακοπές, αν άξιζαν οι προσπάθειες, αν άξιζαν τα ταξίδια, αν άξιζαν οι συναισθηματικές επενδύσεις, αν, αν, αν. Κι ας ήρθε το τέλος. Ε και?

Μεταξύ μας, έχει μια αδυναμία στους ανθρώπους που έχουν βάλει τέλη. Έχουν την 6η αίσθηση. Σκέφτεται τα τέλη που εκείνη έβαλε, τις αρχές που μόλις κάνατε, ή ίσως έχετε στο στέντ μπαι, σκέφτεται κι εσάς με την κιμωλία στο χέρι, να προσπαθείτε ή καν να μη προσπαθείτε. Σκέφτεται.

Αχ Ελενάκι, αρχίσανε τα τέλη εποχής πάααλι. Τέλος εποχής για την Τήλο, και αρχή για κάπου αλλού. Περπατά με το βαζάκι το τελευταίο, το θυμάρι της Τήλου, το στοργικά αφημένο πριν λίγο δίπλα στο φραπέ της.
Ανταλλαγή δώρων, πριν από λίγο. Εκείνη το βότανο, η άλλη τη φίλη. Εξίσου σημαντικά! Γιατί? μα γιατί χωράνε το νοιάξιμο, βρε παιδιά! Μπαίνει το νοιάξιμο σε πεπατημένη? ποτέ!

Την κρατώ αγκαλιά. Την καμαρώνω. Έχω μόνο μετρημένα βήματα, μέχρι να μπει τέλος και εδώ.
Να πούμε και ένα ακόμη μυστικό? εκείνη έχει αδυναμία στους αισιόδοξους ανθρώπους. Σε κάτι ανθρώπους μπαξέδες ανοιχτούς, να μοσχοβολάνε αρώματα. Να δίνονται όλόψυχα, να μη μετράνε κόστη. Ανθρώπους ακάτσωτους, ρε παιδί μου. Θα μου επιτρέψεις φίλε αναγνώστη, να τους προστατέψω. Θα προσπαθήσω. Αλλά να...είμαι ενθουσιασμένη. Τέλος εποχής εδώ. Αρχή εκεί. Κάπου στο Ιόνιο. Κάτι παιδάκια εκεί στο Ιόνιο, είναι τυχερά.

Πολύ πάνε έλα και έρχομαι, έχει αυτό το τέλος εποχής!

Τέλος κάπου στο βορρά, πολύ πιο βόρεια από δω. Και να την περιμένω.
Τέλος κάπου στο νότο, τον αθηναικό. Και να τους περιμένω.
Τέλος στην Τήλο. Τέλος στους Λειψούς. Τέλος στην Κω.
Τέλος στη Θεσσαλονίκη? τέλος.

όχι απαισιόδοξα τέλος!

Χτες στο τηλέφωνο, τον μάλωσε στοργικά. Γιατί, γιατί βιάστηκες να βάλεις τέλος στις διακοπές στο βορρά?  Εκείνος τη μαλώνει για τη χωροθέτηση του διαμερίσματος. Του χαμογελά. Λέει το "οικεία τάδε" τόσο γλυκά, όσο οι πιο πιο στενοί. Ξέρετε οι στενοί που σε κάνουν τούρμπο σε ντετε! Χαλάλι!
Μα του λέει, υπομονετικά. Για εκείνη, έχει μπει πια τέλος. Ο κύκλος έκλυσε. Ένας άλλος έχει ήδη ξεκινήσει. Κρατάει την κιμωλία και αδημονεί, αδημονεί.

Αδημονεί για εκδρομές στη δυτική Μακεδονία, για τσίπουρα στην Ήπειρο, για ανακαινίσεις στο Βόλο, για πετάγματα στο Ιόνιο, για, για ,για τόσα όσα επιτρέπει η ζωή.
Τέλος εποχής για τα εύκολα! Αυτό θα σου πρότινε, φίλε αναγνώστη.
Πιάσε τα δύσκολα, είναι τα πιο απολαυστικά. Χαρίζουν κάτι θέες, μαγικές, χαρίζουν και κάτι αποχαιρετισμούς αξέχαστους.

Νάντια μου, τι λές? γίνεται να μείνεις μια ζωή στον Όλυμπο??? κάποια στιγμή, πρέπει και να κατέβεις!
Τάσο, τι λές? γίνεται να παρκάρεις εν τω μέσω της Γκόλντεν γκέητ φορ έβερ? κάποια στιγμή πρέπει να φτάσεις σπίτι!

Α και πού είσαι!
Ξέχνα τα βιλερόυ, ξέχνα τα σιντι, ξέχνα την Μις Βαν ντε Ρόε πολυθρόνα. Ξέχνα τα όλα και έλα!
Πάντα μετά από έναν δύσκολο Δεκέμβρη, έρχεται ένας ευωδιαστός Μάης. Πάντοτε όμως! προς τι η θλίψη? καλό φθινόπωρο!

Dedicated to Katerina - Xristina, to Penelope, to Elena, to Nana, to Sonia & to Xeno, to Nadia.
Especially dedicated to Stelios & Ann, and to Eleuftheria who taught me what it means giving up, your personal achievements, and starting all over again!