σκονισμένα μονοπάτια, δρύινα τραπέζια, και φως πορτοκαλί. και ευχαριστώ.

βιάζεσαι.
και εγώ.
πας, έρχεσαι.
και εγώ.

αγχώνεσαι. καθημερινότητα, βλέπεις...

βλέπω.

έχει υγρασία.
κάνει κρύο.

έχει ωραίο φωτισμό.
έχει ωραίο φωτισμό.

κάθεται στο τραπέζι.
κάθεσαι στο τραπέζι.

και μετά στοπ.

ευγενικά. απλά. πλουσιοπάροχα.

χωρίς να φοβάσαι.
χωρίς να σκέφτεσαι πολύπλοκα.
χωρίς τίποτε περιττό.

ανθρώπινα.
με συνέχεια.

η συνέχεια, είναι μια λέξη πολύ δύσκολη.

εκείνη, η γράφουσα, έχει χάσει το νήμα, αρκετές φορές.
στη γιορτή της, το ξαναβρήκε.
και ξαναχαμογέλασε.

σήμερα που εσύ δεν μπορείς να γελάσεις δυνατά, εκείνη θα σου πει αυτό.
δεν είναι δικό της.
υπάρχουν τραπέζια γιορτινά ή όχι τόσο γιορτινά και πας ή δεν πας. και είσαι εκεί, και καμιά φορά δεν είσαι εκεί
και γω, κάθομαι απέναντι, και συ είσαι τόσο μα τόσο μακριά
και είναι κρίμα

γιατί ίσως σε γέννησα
ίσως σε μάλωσα
ίσως έκανα λάθη
ίσως χτύπησα την πόρτα του αυτοκινήτου
ίσως δεν σηκώθηκα από το τραπέζι

και σίγουρα με αγαπούσες
και σίγουρα με σκέφτηκες
και σίγουρα με νοιάστηκες
και τώρα ίσως να φεύγεις.

και αν μπει τελεία, εκείνη η πιο τελευταία, που δεν αλλάζει με τίποτε, θα ήθελα να με θυμάσαι ότι σε αγάπησα, και στη φωνή σου, στο γέλιο σου, χαμογέλασα.
αν μπει εκείνη η τελεία, μακάρι στα δάκρυα σου, να μη χρειάζεται να βάλεις τα λόγια που δεν είπες.
ξέρεις, εκείνα που τόσο τα χρωστούσες.
μακάρι να μη χρωστάς. τη σκέψη σου. να μην.

αφιερωμένο γλυκά στον Βασίλη.
αφιερωμένο δίκαια και γλυκά σε δίκαια ερωτεύσιμους άντρες. για τη συνέχεια με την οποία με τιμούν.
αφιερωμένο στη γιαγιά μου, γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να είστε μαλλωμένοι, μου είπε κάποτε.